Ανατροπή και πέναλτι στο φουκαρά απέναντι.

 

Πάτρα. Ιανουάριος 2002. Είχε βγάλει κι έναν ήλιο εκείνη τη μέρα. Για γυαλί ηλίου. Προηγήθηκες άνετα στο ημίχρονο με 0-3, έβαλες τέσσερα γκολ και κατάφερες να φύγεις με την ισοπαλία. Ο νόμος του ΠΑΟΚτσήδικου ποδοσφαίρου δικαιώθηκε για άλλη μια φορά. Αυτογκόλ ο Βασίλης Μπορμπόκης και η ισοφάριση από έναν πρώην παίκτη μας, τον Πάολο Κομίνχες. Βάζοντας το εκείνο το 3-3 στο ζυγαριά με το χθεσινό 4-3, ακόμα δεν μπορούμε να αποφασίσουμε. Ποιο ήταν χειρότερο από τα δύο; Από τη μια, ο εξαιρετικός ΠΑΟΚ του 2002 (αν είχει διοίκηση θα έπαιρνε μέχρι και το πρωτάθλημα) με τα μόνιμα όμως προβλήματα στην άμυνα και τις πατροπαράδοτες αυτοκτονικές τάσεις. Και από την άλλη μεριά ο φετινός ΠΑΟΚ, για τον οποίο ότι και να πεις είναι λίγο. Που δεν ξέρεις από πιο αρνητικό ρεκόρ να ξεκινήσεις και σε πιο αρνητικό ρεκόρ να καταλήξεις.

 

Κι όμως χθες χάρηκες, έστω και για ένα ημίχρονο, έστω κι αν πολύς κόσμος επέλεξε συνειδητά να μην δει το παιχνίδι, κουρασμένος αφάνταστα από την φετινή εικόνα του ΠΑΟΚ. Ο ΠΑΟΚ του πρώτου ημιχρόνου, άνοιξε ένα παράθυρο για κάτι καλύτερο στο μέλλον. Στο δεύτερο ημίχρονο φρόντισε να το κλείσει ερμητικά και να βάλει και μάνταλο.

 

Με ένα 4-4-2, με τον νεαρό Αθανασιάδη και τον Ίλιεφ στην επίθεση, με τα περισσότερα από τα πρόσωπα που λογικά δεν θα συνεχίσουν την επόμενη χρονιά εκτός ενδεκάδας, ξεκίνησε ο ΠΑΟΚ χθες στη Λάρισα. Με δεδομένο ότι η φετινή Λάρισα ήταν αντικειμενικά από τις ομάδες που κατά διαστήματα έπαιξαν φέτος κάτι που έμοιαζε σαν καλό ποδόσφαιρο –έστω κι αν χθες η απόδοση της ήταν μέτρια και κάτω, έδωσε ακόμα μεγαλύτερη αξία στην εμφάνιση του πρώτου ημιχρόνου. Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον σε έδινε τον τόνο αισιοδοξίας, ότι αυτοί οι 11 (στο περίπου) μαζί με τις προσθήκες του καλοκαιριού, με ριζικές αλλαγές στη νοοτροπία, με σωστή προετοιμασία, με στόχους και όλα τα σχετικά, θα μπορέσουν του χρόνου να ξεχρεώσουν ένα μέρος από το γραμμάτιο της μαυρίλας που μας εξασφάλισαν φέτος.

 

 

Προηγηθήκαμε στο 9’ με έξοχη κίνηση και υποδειγματικό πλασάρισμα του Αθανασιάδη. Κάναμε το 0-2 με δυνατή κεφαλιά του Μπαλάφα στο 30’, μετά από σέντρα του Λάκη από δεξιά. Τριπλασιάσαμε τα τέρματά μας στο 41’, μετά από κίνηση του Ίλιεφ από δεξιά (προηγήθηκε σέντρα 30 μέτρων από τον Βερόν), ο Αθανασιάδης δεν κάνει το καλύτερο κοντρόλ, αλλά ο χώρος που είχε του δίνει τη δυνατότητα να πλασάρει –το κάνει με υποδειγματικό τρόπο και πάλι 0-3. Η Λάρισα μείωσε στις καθυστερήσεις του ημιχρόνου με κεφαλιά του Κώτσιου.

 

 

Και στο δεύτερο ημίχρονο, ξανάρχισε το μαρτύριο. Ξανάρχισαν οι σκέψεις ότι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, θέλουν αλλαγή όλοι. Και να ξανάρχισαν κι εκείνες οι σκέψεις άλλου τύπου. Η μπάλα δεν μπορούσε να μεταβιβαστεί σωστά, ούτε στο ένα μέτρο. Βασικά, έπαιζες σαν να μην ήθελες να κερδίσεις. Η Λάρισα μείωσε σε 2-3 στο 60’, με τον Μετίν. Ο διαιτητής Γιαννόπουλος (κοινωνική προσφορά της ΕΠΟ του συνεπαναστάτη(;) Γκαγκάτση) φρόντισε να διευκολύνει τα πράγματα και να τα κάνει πιο απλά, σημειώνοντας στο 63’ κωμικό πέναλτι σε βάρος του Ηλιάδη και 9 λεπτά αργότερα, άλλο ένα εξαιρετικά αυστηρό πέναλτι σε βάρος του Μπαλάφα. Και στα δύο ευστόχησε ο Ζουράφσκι, και έκανε το 4-3. Ανατροπή και πέναλτι στο φουκαρά απέναντι.

 

Λίγα λεπτά αργότερα, το γκολ του Χούτου έβαζε τον Πανιώνιο στα play offs, το μαντάτο έσκασε σαν κεραυνός στο Αλκαζάρ, το έριξαν και οι δύο στις καθυστερήσεις για να λήξει το παιχνίδι, όπως και έληξε. 4-3.

 

Πρόσωπο της ημέρας, απόλυτα δικαιολογημένα, ο νεαρός Αθανασιάδης. Καλός ο Ίλιεφ, δυστυχώς ακόμα ανέτοιμος να βγάλει σε φουλ ρυθμό ολόκληρο παιχνίδι. Καλή η εικόνα του ΠΑΟΚ στο πρώτο ημίχρονο, απελπισία στο δεύτερο.

 

 

Περισσότεροι από 300 φίλοι του ΠΑΟΚ στις εξέδρες του Αλκαζάρ. Credit στο ιστορικό πλέον πανό του "Μονοπωλείου" της Ελασσόνας, λόγω εντοπιότητας. Σημαία πολλών και πολύ καλών ΠΑΟΚτσήδων του Κάμπου.

 

Ένα-δύο μικρά σχόλια, με την ευκαιρία του χθεσινού παιχνιδιού και πριν προσπαθήσουμε με την χρονική άνεση που μας παρέχει το φετινό XL καλοκαίρι να δούμε κάποια θέματα πιο συνολικά και με πιο καθαρό μυαλό.

 

Διαπίστωση πρώτη, σημαντική και επώδυνη. Το μέγεθος μας (με μοναδική εξαίρεση τον κόσμο) έχει μικρύνει. Η εικόνα μιας άβουλης ομάδας, χωρίς στόχους, με μοναδικό στόχο να γεμίζει τις βαθμολογίες και τα κουπόνια, ανίκανης να βάλει φρένο σε οποιοδήποτε ψίθυρο, ικανής μόνο να επιβεβαιώνει το κάθε σενάριο της πιάτσας με το να γίνεται σάκος του μποξ στις ορέξεις του οποιουδήποτε, είναι αρκούντως τραγική. Και αυτά είναι ευθύνη της διοίκησης. Και μόνο. Μπορεί να διαφωνείς. Καλά κάνεις. Αλλά αυτή είναι η άποψή μας, δεν έχει καμία υστεροβουλία, τη γράφουμε γιατί πιστεύουμε ότι μπορεί να βοηθήσει κάποιους που σκέφτονται το αύριο με όρους απαιτήσεων και ανάκαμψης.

 

Ο Αθανασιάδης το έχει. Στο παιχνίδι με την ΑΕΚ και μόνο ο τρόπος που έδινε τη μπάλα τη μία –ήταν αξιομνημόνευτος. Δυστυχώς το συγκεκριμένο παιχνίδι, ίσως το πιο ντροπιαστικό των τελευταίων πολλών χρόνων, δεν άφηνε περιθώρια για περισσότερα σχόλια. Πάντως ο μικρός το έχει. Τα περί ενδυνάμωσης και τα σχετικά, είναι θέμα προπονητή και γυμναστή.

Αιρετικό; Καλύτερα που το παιδί προστατεύτηκε στα προηγούμενα παιχνίδια και το δεν "το πήρε η μπάλα μαζί με το σωρό". Και έπαιξε σε ένα παιχνίδι χωρίς άγχος και πίεση. Με ρόλο στην ομάδα και όχι απλά να τρέχει πίσω από τη μπάλα για να δικαιολογήσει την ύπαρξη και τα νιάτα του. Ο μικρός το έχει και θέλει απόλυτη προσοχή και σωστή διαχείριση των ικανοτήτων του. Αν θέλουμε πραγματικά την εξυγίανση -φτάνει να το δείξουμε και με πράξεις στο αγωνιστικό- ο μικρός το έχει. Και έχει και όλο το μέλλον μπροστά του.

 

Περισσότερα, προσεχώς...

 

Σημείωση: Αποφεύγουμε με συνέπεια να χαρακτηρίζουμε τους αντίπαλους οπαδούς. Ο καθένας υποστηρίζει την ομάδα του, όσο και όπως καλύτερα μπορεί. Και καλά κάνει. Απλά για κάποιους -πολύ συγκεκριμένους, ευφυέστατους φίλους της ΑΕΛ, που ζήτησαν χθες "δώστε λεφτά στο γαύρο του βορρά", να πάνε να τα ζητήσουν απευθείας από τον υπάλληλο του "θείου" στην πόλη τους. Ποιος είναι; Ο κύριος που κάνει τον πρόεδρο στην ομάδα τους.    

Ευτυχώς ο  Captain ΓουΧου έγινε νωρίς αλλαγή γνωρίζοντας την αναγνώριση από όλο το γήπεδο. Τα πανό είχαν προλάβει να αποσυρθούν πολύ νωρίτερα. Οι περισσότεροι από 20,000 φίλοι του ΠΑΟΚ άρχισαν να αποχωρούν από το 60’, τα λεπτά περνούσαν μαρτυρικά και το Μπεν Χουρ δεν τελείωνε. Κάποια στιγμή έγινε κι αυτό. 0-4.

Οι τελευταίες εντυπώσεις είναι αυτές που μένουν πάντα. Αυτό δείχνουν να το αγνοούν -όλοι όσοι έχουν σχέση σε οποιοδήποτε επίπεδο με την ομάδα του ΠΑΟΚ. Ανακαλύπτοντας ως δια μαγείας την ύπαρξη στόχων στα τέλη Φεβρουαρίου, συνειδητοποιήσαμε μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα, ότι με πορδές δεν βάφονται αυγά. Από εκεί και πέρα επανήλθαμε στον αυτόματο πιλότο. Δεν μας ενδιαφέρει η φετινή χρονιά. Του χρόνου, μετά από σαρωτικές, κάτσε καλά και μην την ψάχνεις, αλλαγές, θα πρωταγωνιστήσουμε.