1999. Δέκα χρόνια πριν. Κώστας Σημίτης πρωθυπουργός. Η δραχμή είναι ακόμα το νόμισμα της χώρας.  Και ο μπασκετικός ΠΑΟΚ κατακτά το τελευταίο του τρόπαιο, το κύπελλο μπάσκετ. 10 χρόνια μετά, στον ίδιο θεσμό, η ίδια ομάδα ξεκινάει μια ακόμα χρονιά με περισσότερα ερωτηματικά από απαντήσεις. Με περισσότερη (και δικαιολογημένη) αμφισβήτηση από ελπίδα.

 

Μία ακόμα χρονιά ανυποληψίας ξεκίνησε. Ποιοι οι στόχοι του φετινού ΠΑΟΚ; Ένα προσδοκώμενο θαύμα που θα ήταν η είσοδος στην τετράδα, μας αφήνει προσωπικά παντελώς αδιάφορους μια και προφανώς και δεν υπάρχει περίπτωση αυτή η ομάδα να επαναδιεκδικήσει τίτλο αν δε βρεθεί ο αντίστοιχος Γιαννακόπουλος ή Αγγελόπουλος να ζουρλαθεί και να κάψει αρκετά εκατομμύρια ευρώ για 5-6 χρόνια ώστε να ικανοποιήσει ένα ούτως ή άλλως αδιάφορο μπασκετικά κοινό σε μια μικρή αγορά. Ας εξετάσουμε λοιπόν σύντομα πως ξεκινάει μια ακόμα χρονιά.

 

 

Στον πάγκο φέτος ο Σούλης Μαρκόπουλος. Κατά γενική ομολογία, πολύ καλός προπονητής, έμπειρος, με διαπιστευτήρια και έργο σε όποια ομάδα δούλεψε. Άλλωστε ο Σούλης του ’93 χωρούσε στον ΠΑΟΚ του ολοκληρωτικού μπάσκετ της Τεργέστης, οπότε ο Σούλης του ’09, με 16 χρόνια παραπάνω εμπειρία χωράει και παραχωράει στον ανύπαρκτο ΠΑΟΚ του σήμερα.

Στο ρόστερ, ένας και μόνο παίκτης που μπορεί να συγκριθεί με παίκτες του ΠΑΟΚ στη δεκαετία του ’90, και αυτός στις τελευταίες του χρονιές, ο Predrag Drobnjak. Τα δύο αυτά ονόματα από μόνα τους μπορούν να εγγυηθούν μια αξιοπρεπή πορεία στη τραγική Α1.

 

Στη διοίκηση, οι πρωταγωνιστές του Μεμέντο (αν και δηλώνουν και ιστορικοί...), αποτάσσονται του Δρόσου και ούτε λέξη για τα τίμια παντελόνια άνω πόλεως... Και η χρονιά ξεκινάει με το κύπελλο και μετά την τιμημένη πρόκριση με την παραδοσιακή μπασκετική δύναμη του Λαυρίου, σειρά έχουν τα πανίσχυρα Τρίκαλα.

 

 

Το ματς δε σηκώνει υψηλή μπασκετική ανάλυση. Μέσα στην έδρα σου, ίδρωσες να νικήσεις τα Τρίκαλα. Δικαιολογίες για νέες ομάδες και μονταρίσματα ισχύουν εκατέρωθεν, άλλωστε και τα Τρίκαλα δεν παίζουν με την ίδια ομάδα από την εποχή του Σαράφη. Η ομάδα φανερά ασύνδετη, ανέτοιμη και άτολμη. Άμυνα με τα μάτια ομαδικώς (με μοναδική εξαίρεση ο Καλαιτζίδης με εκλάμψεις και καλή διάθεση), οι 83 πόντους από τη συμπαθή ομάδα των Τρικάλων και οι 18 από τον Σιμτσακ μιλάνε από μόνα τους. Επιθετικά ανύπαρκτοι όλοι εκτός προφανώς του μοναδικού μεγάλου παίκτη αυτής της ομάδας. Μια υπενθύμιση όμως της ηλικίας του Drobnjak θα καταστήσει σαφές ότι αυτός ο ηγέτης δε μπορεί να συνεχίσει στο ίδιο τέμπο όλη τη χρονιά και το πιο πιθανό είναι σε λίγο καιρό κι αφού εντρυφήσει στους ελληνικούς ρυθμούς «δουλειάς», θα περιοριστεί σε αναλαμπές τύπου Τομάσεβιτς. Έχοντας εμπιστοσύνη στον Μαρκόπουλο πάντως, περιμένουμε ελαφρώς καλύτερη εικόνα.

 

Χάιλαϊτς:

- Οι στομαχικές διαταραχές των παικτών και οι επισκέψεις εν μέσω του παιχνιδιού στα... αποδυτήρια. Πάλι καλά που πρόλαβαν τα χειρότερα.

- Η καθοριστική παρέμβαση του more than a simple fan Γαλατσόπουλου στη συγκράτηση του Αγγέλου στο παρκέ αμέσως μετά τη λήξη. Επιβεβαίωση του θεάτρου σκιών που παίζεται μια ακόμα χρονιά στα διοικητικά του καρακατακαημένου ΠΑΟΚ Μπι Σι. 

Ασχέτως του σημερινού αποτελέσματος, με τον Κολοσσό στη Ρόδο, θεωρούμε ότι είναι υποχρέωση όλων μας, να δώσουμε το παρόν στο επόμενο παιχνίδι (και τελευταίο της κανονικής περιόδου), ως δείγμα αναγνώρισης και εκτίμησης, σε όλους τους παίκτες που αγωνίστηκαν φέτος στο μπάσκετ του ΠΑΟΚ, καθώς και στην τεχνική ηγεσία. Και μόνο σε αυτούς. Γιατί, αυτοί και μόνο αυτοί, αξίζουν το χειροκρότημα μας. Ραντεβού λοιπόν στο PAOK Sports Arena, την προσεχή Τετάρτη 22/04 και ώρα 17:00.

Με την παρούσα φώτο (αλλά μονόπλανος ο Ωνάσης) και με τη συνοδεία της Βικούλας της Χαρίτου στο νύχτες στη Μύκονο με την πανσέληνο μαζί, υποδεχτήκαμε τον Δημήτρη Δρόσο. Μεταξύ μας μπορεί να βάζαμε στοίχημα για το πότε θα φύγει, αλλά είπαμε και αυτή τη φορά να κάνουμε πάσο και να αφήσουμε το λαό να ζήσει το όνειρο. Δεν το τορπιλίσαμε το θωρηκτό. Έμπαζε νερά από μόνο του.