Πρόσφατα η ελληνική δικαιοσύνη, με την πρόνοια του νέου νομοσχεδίου το οποίο  υπεραμύνθηκε με θέρμη ο υφυπουργός αθλητισμού κ. Ορφανός και σύσσωμη η κυβέρνηση του ελληνικού κράτους, καταδίκασε σε 5 μήνες φυλάκιση έναν πατέρα δύο παιδιών, ο οποίος παρακολούθησε το παιχνίδι της αγαπημένης του ομάδας. Για να προσδώσει τόνο ενθουσιασμού στα γκολ που πετύχαινε η ομάδα του, ο κύριος αυτός πέταξε μικρού βεληνεκούς πυροτεχνήματα, τα οποία και κατείχε νόμιμα. Δεν προέβη σε οποιαδήποτε πράξη βίας προς αντίπαλο οπαδό, αγωνιζόμενο ποδοσφαιριστή ή διαιτητή.

Απλώς έκανε το λάθος να εκδηλώσει τον ενθουσιασμό του στο γήπεδο, σε μια εποχή όπου διώκεται με τρόπο πρωτοφανή όχι η βία στα γήπεδα, όπως προφασίζονται οι εισηγητές του νόμου και αυτοί που με ελαφρά συνείδηση τον εφαρμόζουν, αλλά βασικές πλέον ελευθερίες του ως πολίτη. Και για να αρχίσουμε από τα βασικά, σε μία κοινωνία όπου φαινόμενα βίας είναι δείγμα καθημερινό και σε πολύ μεγάλη κλίμακα, θυματοποιείται ο οπαδός για την παραμικρή του κίνηση. Έχει μπει πλέον και στην νομοθετική νοοτροπία, πως εκείνος που επιλέγει να βρεθεί σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο είναι εκ των πραγμάτων εγκληματίας, ή στην καλύτερη περίπτωση ταραξίας. Γι’αυτό και το μόνο ασφαλές που μπορεί να κάνει είναι να καθίσει σπίτι του.

 

Προσπερνώντας πάντως την εξαιρετικά εκλεκτική φύση του κατασταλτικού και δικαστικού συστήματος, πρέπει να σημειώσουμε οπωσδήποτε κάτι: η πράξη του 37χρονου παοκτσή δεν ήταν ουσιαστικά πράξη βίας. Και κατά πάσα πιθανότητα οι εμπλεκόμενοι στην όλη διαδικασία, αυτοί που έκριναν απαραίτητο τον «σωφρονισμό» του ατόμου αυτού, δεν έχουν καμία επαφή με την ποδοσφαιρική πραγματικότητα της Ελλάδας. Αλλιώς δεν εξηγείται το ότι θεώρησαν επικίνδυνα νόμιμα πυροτεχνήματα που θα κατακλύσουν τους δρόμους της χώρας όλες αυτές τις μέρες, ενόψει καρναβαλιού. Και αν θέλουν να είναι συνεπείς στην κλίμακα των ποινών τους, θα έπρεπε να σφραγίσουν όλα τα ελληνικά γήπεδα ως πιθανά μέρη τέλεσης ανθρωποκτονιών, και όχι να μετατρέπουν σε εξιλαστήριο θύμα έναν αθώο οικογενειάρχη.

 

Και πάμε τώρα σε αυτούς τους οπαδούς της ομάδας του Άρη, όσους βρέθηκαν στο ντροπιαστικό συλλαλητήριο, και κυρίως στους ανθρώπους που το εμπνεύστηκαν και το οργάνωσαν. Ελπίζω τώρα να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, γιατί τα αιτήματά τους να κατακεραυνωθεί ο Π.Α.Ο.Κ. άρχισαν να πιάνουν τόπο. Τώρα που βρίσκεται στην φυλακή και άνθρωπος με ασπρόμαυρα αισθήματα εκτός από κιτρινόμαυρα, ο έλληνας πολίτης μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Είναι βέβαια, δύσκολο να κρατήσεις αλώβητο το αγωνιστικό σου προσωπείο όταν είσαι κουμάντο, αυτό είναι γνωστό. Και τώρα που δεν υπάρχει κάποιος αντίπαλος στην εξουσία του σωματείου τους αλλά ελέγχουν πρόσωπα και καταστάσεις, πρέπει να κατασκευάζεται ο αντίπαλος. Απλώς όταν κάνεις συλλαλητήριο το οποίο θέλεις να λες πως το κάνεις για την αξιοπρέπειά σου, δεν επιτρέπεται να έχεις στο σύνολο σχεδόν των αιτημάτων σου γραμμένη την λέξη ΠΑΟΚ. Γιατί γίνεται πεντακάθαρο πλέον ότι δημιουργείς προπαγάνδα κομπλεξισμού. Και δεν θα αναφερόμουν καν στην συγκεκριμένη «διαδήλωση», αν δεν είχε στους στόχους της όχι απλά την αποφυλάκιση του αρειανού οπαδού, αλλά την αντίστοιχη τιμωρία άλλων. Αγαπητοί  αγωνιστές της συμφοράς, άλλο ο επαναστάτης και άλλο ο ρουφιάνος. Δεν φταίει το ότι δεν συλλαμβάνονται και φυλακίζονται και άλλοι, φταίνε εκείνοι που πιστεύουν πως με τέτοια δραματικής έμπνευσης νομοσχέδια θα καταπολεμήσουν το φαινόμενο της βίας. Ελπίζω να αισθάνεστε πιο ήσυχοι τώρα που υπάρχει και παοκτσής στη φυλακή, και να παλεύουμε ο καθένας να βγάλει τον δικό του. Κρίμα.

 

ΥΓ. Η φωτογραφία του άρθρου είναι η σημαία της Δημοκρατίας της Ουγκάντας. Συνηθίζεται σε τέτοιες καταστάσεις να αναφέρουμε την άμοιρη χώρα, που αμφιβάλλω αν έχει σε ισχύ έναν τέτοιο νόμο. Όχι Ουγκάντα, μα Ελλάδα.

 

ΥΓ2. Μωρά Στη Φωτιά-Όλοι εναντίον Όλων

Ο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής Δημήτρης Σαλπιγγίδης έχει ήδη γραφτεί στην ιστορία: είναι ο μοναδικός παίκτης που έχει πανηγυρίσει με 2 ομάδες σε μία σαιζόν! Eπιπλέον, είναι ο μοναδικός ποδοσφαιριστής με δύο ηλικίες. Από την Λαμία και κάτω είναι 30 χρονών, ενώ στη Βόρεια Ελλάδα είναι 28.